مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه مهندسی برق و مهندسی کامپيوتر ايران 16823745 13 2 2015 9 21 A Formal Framework for Dynamic Reconfiguration in Adaptive Systems چارچوبی صوری برای تغییر پیکربندی در سیستم‌های تطبیقی 14 24 fa جابر کریم‌پور رباب علیاری 2015 11 30 Today's advanced systems are expected to be able to adapt to environmental conditions and unpredictable situations. The first requirement for such systems is to adjust them according to customer needs, their own ability and operational environment and they should be able to answer when faced with problem and unexpected request. Software adaptation techniques try to cope, with adaptation contracts and reconfiguration capabilities. Also these reconfigurations should be performed out of the sight of client and sometimes during the operation so that prohibit system designers from direct involvement in the internal affairs of clients. Sometimes these adaptation techniques have an impressive role in reusing components for making new systems or improving old ones. Thins paper try to create a system that can be adapted to the environment and besides it also reduces the complexity problem. To do so, at first we use a formal model to represent the whole system and then, build a mathematical model called adaptor based on adaptation contract and client requests. After creation of the adaptor, the all configuration and transactions between the client and system are done through the adaptors and Adaptors are responsible for coordinating the internal system components. Also, to avoid complexity, the concept of hierarchical networks and services are used for building the networks of adaptors. امروزه از سیستم‌های پیشرفته انتظار می‌رود که بتوانند خود را با شرایط محیطی و اتفاقات غیر منتظره سازگار کنند. اولین شرط برای چنین سیستم‌هایی سازگارشدن آنها با توجه به نیازهای مشتری، داشته‌های خود و محیطی که در آن قرار دارند است و باید هنگام مواجه با مشکل یا درخواست غیر منتظره به آن جواب دهند. در راهکارهای تطابق‌سازی سعی شده با استفاده از قرارداد تطابق و تغییر پیکربندی مجدد، سیستم با شرایط وفق داده شود به طوری که این تغییر پیکربندی مجدد به دور از چشم سرویس‌گیرنده و گاهی در حین اجرای عملیات انجام گردد و طراحان سیستم را نیز از دخالت مستقیم در امور داخلی مربوط به کارگزار منع کند. شایان ذکر است گاهی اوقات همین روش‌های تطابق‌سازی نقش زیادی در استفاده مجدد مؤلفه‌ها برای ایجاد سیستم‌های جدید یا بالابردن سطح سیستم‌های قدیمی با استفاده از مؤلفه‌های موجود را نیز ایفا می‌کنند. این مقاله با روش‌های فرمال سعی در ایجاد سیستمی دارد که توان سازگاری با محیط را داشته باشد و در کنار آن، مشکلات ناشی از پیچیدگی را نیز تا حدی می‌کاهد. برای این کار ابتدا سیستم به وسیله یک مدل ریاضی نمایش داده شده و سپس از روی سیستم مدل‌شده، قرارداد تطابق و درخواست مشتری یک فرم جدید به نام آداپتور طراحی می‌شود. بعد از ایجاد آداپتور تمام پیکربندی‌ها و تراکنش‌های بین سیستم و مشتری از طریق آن انجام می‌گردد و آداپتور مسئول هماهنگ‌سازی اجزای داخلی سیستم می‌باشد. همچنین برای جلوگیری از پیچیدگی، از مفهوم شبکه و سرویس‌های سلسله مراتبی برای ایجاد شبکه‌ای از آداپتورها استفاده شده است. http://ijece.org/ar/Article/Download/28118